บทที่ 72 ซุนซื่อทำงานไม่หยุดหย่อน

เฉิงวานวานเพิ่งเอ่ยปาก

เหวินซื่อยังไม่ทันถามค่าแรงเท่าไหร่ ก็ตกลงทันที

ตอนเช้าเธอจะลงไร่ถอนหญ้าใส่ปุ๋ย ตอนบ่ายส่วนใหญ่อยู่บ้านทำงานเล็กๆ น้อยๆ เก็บโคมไฟก็แค่ทำไปพลางๆ

เฉิงวานวานยิ้มพูด "งั้นฉันให้วันละสองเหรียญ ตกลงไหม?"

ซุนซื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วมีแวว

บทที่ 73 ซื้อหนังสือที่เฉิงเจาคัดลอก

สมัยโบราณการเลี้ยงดูนักเรียนคนหนึ่ง ต้องใช้เงินอย่างน้อยยี่สิบตำลึงต่อปี

ค่าเล่าเรียนก็แพง อุปกรณ์เครื่องเขียนยิ่งแพง แค่แท่นฝนหมึกธรรมดาๆ ก็สามสี่ตำลึง พู่กันที่ถูกที่สุดก็เกือบร้อยเหรียญ

เฉิงวานวานพาจ้าวซานหนิวเดินดูในร้านเต๋อเหอถัง ต้องส่ายหน้าไม่หยุด

ก่อ

บทที่ 74 ในตอนเริ่มต้น มนุษย์มีธรรมชาติที่ดีงาม

วันที่ยุ่งวุ่นวายค่อยๆ ใกล้จะสิ้นสุด

เฉิงวานวานรู้สึกว่าวันนี้เต็มไปด้วยความหมาย เธอทำหลายอย่าง ทุกอย่างทำให้เธอรู้สึกมีคุณค่า

อู๋ฮุ่ยเนียงเริ่มทำอาหารเย็นแล้ว จ้าวซื่อตั้นนับเป็ดอยู่ในลาน เฉิงวานวานให้เขานับ จะได้ฝึกการนับ

พอนับเสร็จ จ้าวซื่อตั้น