บทที่ 71 ซุนซื่อเป็นคนประหลาดเพียงคนเดียว

คุณย่าจ้าวนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ในลานบ้าน

พอเงยหน้าเห็นลูกชายสองคนโง่เดินเข้ามา ก็ด่าอย่างหงุดหงิด "นี่เมาหรือยังไม่ตื่นกันแน่?"

จ้าวอวี่หยินหยิบเหรียญทองแดงสิบเหรียญออกมาจากอก "แม่ครับ นี่ค่าแรงที่พี่สะใภ้ให้มา"

จ้าวอวี่ไฉ่กลืนน้ำลาย "งานก็ง่ายๆ แค่นั้น พี

บทที่ 72 ซุนซื่อทำงานไม่หยุดหย่อน

เฉิงวานวานเพิ่งเอ่ยปาก

เหวินซื่อยังไม่ทันถามค่าแรงเท่าไหร่ ก็ตกลงทันที

ตอนเช้าเธอจะลงไร่ถอนหญ้าใส่ปุ๋ย ตอนบ่ายส่วนใหญ่อยู่บ้านทำงานเล็กๆ น้อยๆ เก็บโคมไฟก็แค่ทำไปพลางๆ

เฉิงวานวานยิ้มพูด "งั้นฉันให้วันละสองเหรียญ ตกลงไหม?"

ซุนซื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วมีแวว

บทที่ 73 ซื้อหนังสือที่เฉิงเจาคัดลอก

สมัยโบราณการเลี้ยงดูนักเรียนคนหนึ่ง ต้องใช้เงินอย่างน้อยยี่สิบตำลึงต่อปี

ค่าเล่าเรียนก็แพง อุปกรณ์เครื่องเขียนยิ่งแพง แค่แท่นฝนหมึกธรรมดาๆ ก็สามสี่ตำลึง พู่กันที่ถูกที่สุดก็เกือบร้อยเหรียญ

เฉิงวานวานพาจ้าวซานหนิวเดินดูในร้านเต๋อเหอถัง ต้องส่ายหน้าไม่หยุด

ก่อ