บทที่ 502 ข้าโชคดีมาตลอด

เมืองหลวงประจำมณฑลมีชื่อว่าอวิ๋นเฉิง แม้ยามค่ำคืนก็สว่างไสวด้วยแสงโคม

บัณฑิตและนักศึกษาหลายคนเดินไปยังจวนผู้กำกับการศึกษาเป็นกลุ่ม มือถือของกำนัลที่เตรียมมาเป็นพิเศษ

เจิ้งหวั่งเฟิงนั่งอยู่ที่หน้าต่างชั้นสองของโรงเตี๊ยม พอดีมองเห็นจวนผู้กำกับการศึกษา โรงเตี๊ยมนี้เป็นโรงเต

บทที่ 503 สามปีแล้วสามปีเล่า

ยิ่งเข้าฤดูใบไม้ร่วง ฟ้าก็ยิ่งสว่างช้า

รุ่งสางฟ้ายังมัว เห็นน้ำค้างแข็งขาวเป็นชั้นบนพื้น ต้นเมเปิ้ลบนภูเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว มองจากไกลสวยงามมาก

ม้าตัวหนึ่งควบเหยียบน้ำค้างยามเช้ามาอย่างรวดเร็ว หยุดที่หน้าคฤหาสน์

เอี้ยนหงกำลังกวาดบันไดหน้าประตู เห็นคนมา รีบพูดทัน

บทที่ 504 ความในใจของคุณหนูหลิน

เฉิงวานวานบอกความตั้งใจของตน

คุณนายหลินตอบรับทันที "นี่เป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่คุ้มที่ท่านหญิงต้องมาด้วยตัวเองหรอก"

"นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กนะ" เฉิงวานวานพูด "ข้าเป็นแค่หญิงชาวนา ไม่รู้เรื่องในเมืองหลวง พอของขวัญถึงเมืองหลวง ต้องรบกวนคนตระกูลหลินช่วยนำเข้าวังด้วย ไม่รู้