บทที่ 503 สามปีแล้วสามปีเล่า

ยิ่งเข้าฤดูใบไม้ร่วง ฟ้าก็ยิ่งสว่างช้า

รุ่งสางฟ้ายังมัว เห็นน้ำค้างแข็งขาวเป็นชั้นบนพื้น ต้นเมเปิ้ลบนภูเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว มองจากไกลสวยงามมาก

ม้าตัวหนึ่งควบเหยียบน้ำค้างยามเช้ามาอย่างรวดเร็ว หยุดที่หน้าคฤหาสน์

เอี้ยนหงกำลังกวาดบันไดหน้าประตู เห็นคนมา รีบพูดทัน

บทที่ 504 ความในใจของคุณหนูหลิน

เฉิงวานวานบอกความตั้งใจของตน

คุณนายหลินตอบรับทันที "นี่เป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่คุ้มที่ท่านหญิงต้องมาด้วยตัวเองหรอก"

"นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กนะ" เฉิงวานวานพูด "ข้าเป็นแค่หญิงชาวนา ไม่รู้เรื่องในเมืองหลวง พอของขวัญถึงเมืองหลวง ต้องรบกวนคนตระกูลหลินช่วยนำเข้าวังด้วย ไม่รู้

บทที่ 505 เหอเสี่ยวจะจากไป

ฤดูใบไม้ร่วงฝนตกมาก หมู่บ้านต้าเหอก็กำลังมีฝนตก

โชคดีที่ฝนฤดูใบไม้ร่วงค่อนข้างอ่อนโยน ไม่เหมือนฤดูร้อนที่มักจะมีฟ้าร้องฝนตกหนัก

ในลานบ้านมีศาลาใหญ่กันฝน เฉิงวานวานพาคนกะเทาะเปลือกเมล็ดบัวในศาลา

เมล็ดบัวที่เพิ่งออกในฤดูร้อนยังอ่อน เก็บมาก็กินได้เลย แต่ค่อยๆ แก่ขึ้น เมล