บทที่ 496 การขายเสื้อผ้า

"ทุกคนเก็บเงินกลับไปเถอะค่ะ" เฉิงวานวานพูดพร้อมรอยยิ้ม "เสื้อผ้าในโกดังฉันคิดวิธีขายออกได้แล้ว ไม่ต้องให้ทุกคนเสียเงินหรอก แต่ถ้าใครอยากได้จริงๆ ก็ยินดีต้อนรับนะคะ"

ผู้ใหญ่บ้านถามต่อ: "แม่ต้าซาน อย่าฝืนนะ ฉันได้ยินจากช่างปักข่งว่าในโกดังมีเสื้อผ้ากองอยู่เป็นหมื่นตัว พวกเร

บทที่ 497 ที่ดินคือรากฐาน

เฉิงวานวานให้ช่างปักข่งนำเสื้อผ้าออกมา

เสื้อชั้นในผ้าฝ้ายสำหรับผู้ชายถูกวางบนโต๊ะ ส่งต่อกันไปดูอย่างละเอียด

บางคนในกลุ่มทำธุรกิจผ้า พอสัมผัสผ้านี้ก็รู้ว่าทำไมถึงสร้างความปั่นป่วนในตลาด แม้แต่พ่อค้าที่ไม่รู้เรื่องธุรกิจเสื้อผ้าก็รู้ว่าผ้านี้ไม่ธรรมดา ไม่ว่าต้นทุนจะเท่าไห

บทที่ 498 เฉิงเจาเป็นที่หนึ่งในการสอบ

โรงเรียนในหมู่บ้านมีสามห้อง สองห้องเป็นห้องเรียน อีกห้องเป็นที่พักของครอบครัวอาจารย์หยู

โรงเรียนนี้แต่เดิมสร้างด้วยอิฐดิน หลังคามุงหญ้าคา ดูเรียบง่ายมาก เด็กหลายคนนั่งเบียดกันในห้องเรียน โต๊ะเก้าอี้ไม่เป็นระเบียบ เด็กหลายคนไม่มีกระดาษปากกา มีแค่กระดานทรายอย่า