บทที่ 319 ปีแรกผ่านไป

อาหารมื้อรวมญาติอันโอชะถูกจัดวางบนโต๊ะ

จ้าวต้าซานเตรียมไม้ไผ่ไว้แล้ว จุดประทัดในลานบ้าน ก็สามารถเริ่มกินข้าวได้อย่างเป็นทางการ

ยี่สิบห้าคนนั่งล้อมรอบโต๊ะสามตัว ผู้ชายหนึ่งโต๊ะ เด็กๆ หนึ่งโต๊ะ คนที่เหลือรวมหนึ่งโต๊ะ

อาหารทั้งหมดสิบสองอย่าง ไก่ต้มทั้งตัว เป็ดย่างทั้งตัว หมูต

บทที่ 320 นี่คือถ่านหินดำ

เปรี๊ยะ! ปัง!

เฉิงวานวานถูกเสียงประทัดนอกหน้าต่างปลุกให้ตื่น

ไม้ไผ่จำนวนมากถูกกองเผาในลานบ้าน ส่งเสียงระเบิด คนจนซื้อประทัดไม่ได้ จึงเผาไม้ไผ่ฉลองปีใหม่แทน

ข้างนอกยังมีหิมะตก แต่ตกเบาลงแล้ว ชาวบ้านรวมตัวกันตักหิมะ

เฉิงวานวานคลุมเสื้อลุกขึ้นนั่ง มองหลานสาวตัวน้อยที่นอน

บทที่ 321 ข้าจะไปขอขมาความผิดเอง

คนรวยในยุคนี้ใช้ถ่านไม้ในการทำความอบอุ่นในฤดูหนาว

ถ่านไม้สามารถเผาไหม้ได้นาน ไม่มีควันไม่มีกลิ่น และไม่ก่อให้เกิดก๊าซพิษใดๆ จึงเป็นตัวเลือกแรกของคนรวย

ถ่านหินตั้งแต่วันแรกที่ถูกค้นพบ ก็ทำให้ผู้ใช้รู้สึกทั้งรักทั้งเกลียด รักเพราะมันให้พลังงานความร้อนสูง เกลียดเพรา