บทที่ 308 การจัดการผู้อพยพ

หลังส่งผู้ใหญ่บ้านแต่ละหมู่บ้านกลับไป เฉิงวานวานก็ยังไม่รู้สึกสบายใจมากนัก

นายอำเภอเซินรักประชาชนเหมือนลูก คงไม่ยอมนิ่งดูดายเมื่อหมู่บ้านในเขตปกครองขาดยา นั่นแสดงว่าในเมืองก็คงขาดยาเช่นกัน

ถ้าควบคุมโรคระบาดในเมืองไม่ได้ หมู่บ้านต้าเหอของพวกเขาก็จะไม่มีอิสระต่อไป

ขณะที

บทที่ 309 หมู่บ้านต้าเหอมีน้ำใจอันยิ่งใหญ่

หมู่บ้านต้าเหอ

ลมหนาวพัดโชย ตอนนี้เข้าเดือนสุดท้ายของปีแล้ว อากาศยิ่งหนาวขึ้น

เฉิงวานวานยืนอยู่ในลานหลัง มองความคืบหน้าการขุดบ่อ อดถอนหายใจลึกๆ ไม่ได้ คนสามสิบกว่าคนช่วยกันทำงาน ก็ยังช้าเกินไป

สองร้อยไร่ หลายหมื่นตารางเมตร ลึกหนึ่งเมตรครึ่ง ถ้ามีรถขุดด

บทที่ 310 แม้ตำแหน่งต่ำต้อย ก็ไม่กล้าลืมห่วงใยบ้านเมือง

หลังนายอำเภอเซินจากไป ผู้ใหญ่บ้านรวบรวมผู้อพยพทั้งหมดมาประชุม

"พวกเจ้าร้อยยี่สิบห้าคน จะได้ตั้งรกรากในหมู่บ้านต้าเหอ จะเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านต้าเหอ" ผู้ใหญ่บ้านยืนบนก้อนหินใหญ่ใต้ต้นไม้ใหญ่ พูดเสียงดัง "หมู่บ้านต้าเหอรับพวกเจ้า พร้อมทั้งคร