บทที่ 306 เริ่มขุดบ่อบัว

หมู่บ้านต้าเหอถือเป็นหมู่บ้านที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอผิงอาน

ราชสำนักได้พระราชทานที่ดินรกร้างประมาณ 4,000 ไร่ กลุ่มผู้อพยพถูกจำกัดพื้นที่ไว้ด้านหลังของหมู่บ้านซึ่งค่อนข้างโล่งกว้าง

กระท่อมมุงหญ้าสิบกว่าหลังถูกสร้างขึ้นในคืนเดียว แบ่งเป็น 5 เขต ปูพื้นด้วยฟางข้าวแห้ง สามารถรอง

บทที่ 307 สภาพอันน่าเวทนาของหมู่บ้านอื่น

สามวันติดต่อกัน สถานการณ์ในหมู่บ้านต้าเหอดีขึ้นอย่างรวดเร็ว

พวกผู้อพยพที่ป่วยมาตลอด หลังจากกินยาวันละสามมื้อ สีหน้าก็ดูดีขึ้นมาก

ทีมลาดตระเวนของหมู่บ้านส่งคนไปสืบข่าวที่อำเภอผิงอานและหมู่บ้านใกล้เคียงทุกวัน กลุ่มแม่บ้านพากันพูดคุย

"ได้ยินว่านายอำเภอไม่ได

บทที่ 308 การจัดการผู้อพยพ

หลังส่งผู้ใหญ่บ้านแต่ละหมู่บ้านกลับไป เฉิงวานวานก็ยังไม่รู้สึกสบายใจมากนัก

นายอำเภอเซินรักประชาชนเหมือนลูก คงไม่ยอมนิ่งดูดายเมื่อหมู่บ้านในเขตปกครองขาดยา นั่นแสดงว่าในเมืองก็คงขาดยาเช่นกัน

ถ้าควบคุมโรคระบาดในเมืองไม่ได้ หมู่บ้านต้าเหอของพวกเขาก็จะไม่มีอิสระต่อไป

ขณะที