บทที่ 304 ผู้อพยพบุกในยามค่ำคืน

ราตรีมืดสนิท

หมู่บ้านต้าเหอยังคงเงียบสงบ

แต่ทุกคนถูกปลุกให้ตื่นอย่างเงียบๆ

ผู้ชายถืออาวุธซุ่มอยู่ในที่มืด ผู้หญิง คนแก่ และเด็กๆ พาข้าวไปซ่อนในห้องใต้ดิน

เฉิงวานวานไม่ได้หลบซ่อน แต่ถอดผ้าคลุม เปลี่ยนเป็นชุดที่สะดวกต่อการเคลื่อนไหว ผมดำยาวทั้งหมดมวยขึ้น

นางซ่อนห

บทที่ 305 ล้วนเป็นแรงงาน

การบุกในยามค่ำคืนของผู้อพยพครั้งนี้ หมู่บ้านต้าเหอไม่มีการบาดเจ็บล้มตาย

ผู้หญิง คนแก่ และเด็กๆ นั่งล้อมกองไฟเต้นระบำ แม้ลมกลางคืนจะแรง แต่ทุกคนรู้สึกอบอุ่นในใจ

ผู้ใหญ่บ้านเรียกประชุมแกนนำ นั่งในห้องประชุม หลักๆ คือหารือเรื่องจัดการกับผู้อพยพพวกนี้

"ประตูเมืองอำเภอผิงอาน

บทที่ 306 เริ่มขุดบ่อบัว

หมู่บ้านต้าเหอถือเป็นหมู่บ้านที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอผิงอาน

ราชสำนักได้พระราชทานที่ดินรกร้างประมาณ 4,000 ไร่ กลุ่มผู้อพยพถูกจำกัดพื้นที่ไว้ด้านหลังของหมู่บ้านซึ่งค่อนข้างโล่งกว้าง

กระท่อมมุงหญ้าสิบกว่าหลังถูกสร้างขึ้นในคืนเดียว แบ่งเป็น 5 เขต ปูพื้นด้วยฟางข้าวแห้ง สามารถรอง