บทที่ 298 ใจเป็นหนึ่งเดียว

หมอเจิ้งตะลึงพรึงเพริด

แม้เขาจะเป็นหมอที่ความรู้ไม่เต็มร้อย แต่ก็เคยเรียนเภสัชวิทยามา ตำรับยานี้จริงๆ แล้ว...

เขาอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไร

เฉิงวานวานเข้าใจความกังวลของเขา

ซวงหวงเหลียนแต่เดิมเป็นตำรับยารักษาปศุสัตว์ ต่อมาการแพทย์สมัยใหมศึกษาปรับปรุง นำมาใช้กับคน ได้ผ

บทที่ 299 ตำรับยาพิสูจน์ว่าใช้ได้

ที่ดินสองร้อยไร่ของตระกูลเฉา ต้องปลูกต้นหม่อนหนึ่งแสนต้น ปริมาณงานมาก คนงานก็มาก

คนปลูกต้นไม้มีเจ็ดแปดสิบคน ถ้าจ่ายเงินทุกวัน ผู้ใหญ่บ้านจะยุ่งจนไม่มีเวลานอน ดังนั้น เขาจึงกำหนดจ่ายทุกสิบวัน พวกเขาก็ไม่มีใครคัดค้าน

ยังไม่ถึงสิบวัน เขาย่อมไม่สามารถชำระบัญชีได้ นี

บทที่ 300 ผู้มีพระคุณที่พบโดยบังเอิญ

ประตูเมืองผิงอานปิดแล้ว

ผู้อพยพสามสี่ร้อยคนรวมตัวกันรอบวัดร้าง ที่ประตูเมืองหลักตั้งซุ้มแจกข้าวต้ม วันละสองมื้อ อารมณ์ของผู้อพยพยังค่อนข้างสงบ

แต่โรคกำลังแพร่กระจาย ผู้อพยพหลายคนป่วยมาตลอด ทนป่วยไอไม่หยุด

ในเมืองก็เพราะผู้อพยพเข้าเมือง มีคนเป็นไข้และไอนับร้อ