บทที่ 299 ตำรับยาพิสูจน์ว่าใช้ได้

ที่ดินสองร้อยไร่ของตระกูลเฉา ต้องปลูกต้นหม่อนหนึ่งแสนต้น ปริมาณงานมาก คนงานก็มาก

คนปลูกต้นไม้มีเจ็ดแปดสิบคน ถ้าจ่ายเงินทุกวัน ผู้ใหญ่บ้านจะยุ่งจนไม่มีเวลานอน ดังนั้น เขาจึงกำหนดจ่ายทุกสิบวัน พวกเขาก็ไม่มีใครคัดค้าน

ยังไม่ถึงสิบวัน เขาย่อมไม่สามารถชำระบัญชีได้ นี

บทที่ 300 ผู้มีพระคุณที่พบโดยบังเอิญ

ประตูเมืองผิงอานปิดแล้ว

ผู้อพยพสามสี่ร้อยคนรวมตัวกันรอบวัดร้าง ที่ประตูเมืองหลักตั้งซุ้มแจกข้าวต้ม วันละสองมื้อ อารมณ์ของผู้อพยพยังค่อนข้างสงบ

แต่โรคกำลังแพร่กระจาย ผู้อพยพหลายคนป่วยมาตลอด ทนป่วยไอไม่หยุด

ในเมืองก็เพราะผู้อพยพเข้าเมือง มีคนเป็นไข้และไอนับร้อ

บทที่ 301 ผู้มีปัญญาต้องกล้าหาญและมุ่งมั่น

ที่อำเภอผิงอาน มีคนเสียชีวิตกะทันหันถึงสี่คน สร้างความตื่นตระหนกอย่างมาก

กินยาแล้วถึงกับตาย ใครจะกล้าไว้ใจหมออีก?

หมอสองคนจากร้านยาเหรินเต๋อถัง และหมออีกสามคนจากร้านยาอื่นๆ มารวมตัวกันในห้องโถง เพื่อร่วมกันศึกษาตำรับยา

ตำรับยาลดไข้นี้สืบทอดกันมาหลายชั่