บทที่ 250 ดูคนตามฐานะ

โรงแรมสุ่ยหยุน

นี่เป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหนานหยาง แบ่งห้องเป็นสามระดับบนกลางล่าง ตอนพวกเขาไป เหลือแค่ห้องระดับกลางหนึ่งห้อง ราคาหนึ่งคืนหนึ่งตำลึง

บนเรือก็สามคนหนึ่งห้อง มาที่นี่ก็ยังอยู่ด้วยกันสามคน

เฉิงวานวานเคยนอนเตียงเดียวกับลูกชายสามคนตั้งหลายเดือน ก็ไม่มีอะไรท

บทที่ 251 ผ้าขายหมดเกลี้ยง

วันรุ่งขึ้น

แดดดีมาก

จ้าวเอ้อโกวและจ้าวต้าหวั้งตื่นแต่เช้าตรู่ นำผ้าที่เหลือทั้งหมดวางบนรถเข็นแล้วออกไป

พวกเขาเช่าแผงเล็กๆ ในย่านการค้าที่คึกคักที่สุด แล้วตะโกนขายกันเสียงดัง

ราคาที่พวกเขาขายถูกกว่าราคาตลาดสองเหรียญ ธุรกิจก็พอใช้ได้ แต่ยังขายผ้าไปได้ไม่กี่พับ จู่ๆ ก็

บทที่ 252 พัฒนาตลาดสบู่

ผ้าโร่ซาเต็มห้อง ประมาณห้าถึงหกพันพับ

จ้าวเอ้อโกวหยิบผ้าสองพับมากางออก สีไม่สม่ำเสมอ บางที่เข้มมาก บางที่จางมาก

ผ้าโร่ซานี้ผลิตสำหรับชนชั้นสูงโดยเฉพาะ ย้อมออกมาแบบนี้ ไม่มีชนชั้นสูงคนไหนอยากซื้อ แม้จะขายราคาถูก ชาวบ้านธรรมดาก็ไม่ซื้อ เพราะผ้าชนิดนี้บอบบาง ขาดง่าย สวมใส่ทำ