บทที่ 249 เมืองหนานหยางที่เจริญรุ่งเรือง

ท่าเรือมีผู้คนไปมา คึกคักที่สุด

จ้าวต้าซานส่งเฉิงวานวานสามคนที่ท่าเรือ จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกอาลัย

แต่เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ก็ไม่อาจแสดงความรู้สึกอาลัยบนใบหน้า เขากำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ออกไปข้างนอกต้องระวังความปลอดภัย หาโรงแรมที่สภาพแวดล้อมดีๆ อย่าตระหนี่เรื่อ

บทที่ 250 ดูคนตามฐานะ

โรงแรมสุ่ยหยุน

นี่เป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหนานหยาง แบ่งห้องเป็นสามระดับบนกลางล่าง ตอนพวกเขาไป เหลือแค่ห้องระดับกลางหนึ่งห้อง ราคาหนึ่งคืนหนึ่งตำลึง

บนเรือก็สามคนหนึ่งห้อง มาที่นี่ก็ยังอยู่ด้วยกันสามคน

เฉิงวานวานเคยนอนเตียงเดียวกับลูกชายสามคนตั้งหลายเดือน ก็ไม่มีอะไรท

บทที่ 251 ผ้าขายหมดเกลี้ยง

วันรุ่งขึ้น

แดดดีมาก

จ้าวเอ้อโกวและจ้าวต้าหวั้งตื่นแต่เช้าตรู่ นำผ้าที่เหลือทั้งหมดวางบนรถเข็นแล้วออกไป

พวกเขาเช่าแผงเล็กๆ ในย่านการค้าที่คึกคักที่สุด แล้วตะโกนขายกันเสียงดัง

ราคาที่พวกเขาขายถูกกว่าราคาตลาดสองเหรียญ ธุรกิจก็พอใช้ได้ แต่ยังขายผ้าไปได้ไม่กี่พับ จู่ๆ ก็