บทที่ 23 กลายเป็นเศรษฐินีโดยไม่ทันตั้งตัว

ในป่าลึก ไม่รู้ว่าซ่อนความมั่งคั่งไว้มากแค่ไหน

เฉิงวานวานไม่ได้ไปที่สระบัว เธอหันไปเดินเข้าป่าทึบ

ร้านค้ามีการชี้นำ พาเธอไปที่โคนต้นไม้โบราณต้นหนึ่ง ใต้ใบไม้กว้างที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ มีโสมป่างอกอยู่หนึ่งต้น

เธอหยิบเสียมเล็กออกมา ขุดโสมสีขาวคล้ายหัวผัก

บทที่ 24 ในหนังสือมีบ้านทองคำ

แสงแดดยามเช้าในฤดูร้อนก็แรงมาก

ชาวบ้านต้าเหอทั้งหมู่บ้านเหนื่อยมาทั้งวันทั้งคืน หลายคนกำลังนอนชดเชย หมู่บ้านยามเช้าเงียบเป็นพิเศษ พื้นดินที่แห้งแตกอ้าปากรอฝนตก

คุณย่าจ้าวกำลังต้มโจ๊กผักป่าในลานบ้าน ยังทำแผ่นแป้งบักวีตสิบสองแผ่น ในแผ่นแป้งใส่หัวผักกาดแห้งและถั่วฝักยา

บทที่ 25 ทางตรงไม่ได้ ก็ใช้ทางอ้อม

จ้าวต้าซานพาเฉิงวานวานไปหลังบ้าน

ที่นี่มีวัชพืชขึ้นเต็ม แต่เพราะตากแดดจัดมานาน วัชพืชที่มีชีวิตชีวาพวกนี้แทบจะแห้งตายหมด

ฉีไอ๋ก็ไม่ต่างกัน ใบแห้ง ลำต้นก็กลายเป็นสีเหลืองแห้ง

เฉิงวานวานก้มลงดม กลิ่นหอมฉุน เป็นสิ่งที่สมัยใหม่เรียกว่าต้นหญ้าหมอก สิ่งที่เธอต้องการ