บทที่ 159 อยากให้แม่เจ้ามาเป็นแม่เลี้ยงของข้า

เซินเจิ้งร้องไห้อย่างไม่อายใครครั้งหนึ่ง

เฉิงวานวานใช้แขนเสื้อช่วยเช็ดน้ำตาให้เขา

"ร้องไห้แล้วก็ควรโตขึ้น อย่างอนหนีไปซ่อนตัวอีก" เธอพูดเสียงนุ่มนวล "คุณชายเซิน ไปเถอะ ออกไปพูดให้ชัดเจนกับพ่อเจ้า"

เซินเจิ้งเม้มปาก: "ป้า อย่าเรียกข้าว่าคุณชายเลย เรีย

บทที่ 160 พาเธอกลับบ้านมาเป็นนายหญิงตระกูลเซิน

ทิวทัศน์ในทุ่งนาหมู่บ้านแม่น้ำใหญ่งดงาม

นายอำเภอเซินยืนอยู่บนคันนา ถึงกับมีแรงบันดาลใจอยากแต่งกลอน

แต่เขารู้ว่าเรื่องข้าวงอกใหม่ไม่อาจรอช้า ชาวนาในหมู่บ้านส่วนใหญ่ขยัน พอว่างหน่อยก็อาจจูงวัวลงไถนา ต้องรีบออกคำสั่งทางการห้ามไถนาโดยเร็ว

เขาและเฉิงวาน

บทที่ 161 นายอำเภอเซินขอความดีความชอบ

"ตอนเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง ข้าไม่ได้บอกพวกท่านหรือว่าให้เหลือตอซังข้าวไว้แปดนิ้ว แต่พวกท่านพูดว่าอย่างไร ทุกคนคิดว่าไม่จำเป็น คิดว่าเป็นการเพิ่มความยุ่งยากโดยใช่เหตุ กลัวว่าจะเสียเวลาทำงานกระทบต่อการเก็บข้าวเข้ายุ้ง... ตอนนั้นคิดว่ายุ่งยาก แต่ตอนนี้กลับมาถาม