บทที่ 158 เขาเป็นพ่อแท้ๆ ของเจ้า

ที่ริมคันนาแคบๆ

นายอำเภอเซินยืนประสานมือไว้ด้านหลัง สีหน้าหม่นหมอง

ซือเยี่ยหยวนและผู้ใหญ่บ้านจ้าวยืนอยู่ห่างๆ ก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

เฉิงวานวานเดินมาหน้านายอำเภอเซิน ย่อตัวคำนับเล็กน้อย เอ่ยว่า: "วันนั้นหลังจากนายอำเภอเซินทิ้งคุณชายเซินไว้ คุณชายเซินก็โมโห

บทที่ 159 อยากให้แม่เจ้ามาเป็นแม่เลี้ยงของข้า

เซินเจิ้งร้องไห้อย่างไม่อายใครครั้งหนึ่ง

เฉิงวานวานใช้แขนเสื้อช่วยเช็ดน้ำตาให้เขา

"ร้องไห้แล้วก็ควรโตขึ้น อย่างอนหนีไปซ่อนตัวอีก" เธอพูดเสียงนุ่มนวล "คุณชายเซิน ไปเถอะ ออกไปพูดให้ชัดเจนกับพ่อเจ้า"

เซินเจิ้งเม้มปาก: "ป้า อย่าเรียกข้าว่าคุณชายเลย เรีย

บทที่ 160 พาเธอกลับบ้านมาเป็นนายหญิงตระกูลเซิน

ทิวทัศน์ในทุ่งนาหมู่บ้านแม่น้ำใหญ่งดงาม

นายอำเภอเซินยืนอยู่บนคันนา ถึงกับมีแรงบันดาลใจอยากแต่งกลอน

แต่เขารู้ว่าเรื่องข้าวงอกใหม่ไม่อาจรอช้า ชาวนาในหมู่บ้านส่วนใหญ่ขยัน พอว่างหน่อยก็อาจจูงวัวลงไถนา ต้องรีบออกคำสั่งทางการห้ามไถนาโดยเร็ว

เขาและเฉิงวาน