บทที่ 154 ตัดสินใจสร้างบ้าน

เฉิงวานวานพาเซินเจิ้งมาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานบ้าน

ตอนนี้เพิ่งผ่านเที่ยงวัน แดดไม่แรง ลมพัดเย็นสบาย

เธอลังเลว่าจะเริ่มพูดอย่างไร เพราะไม่ใช่ลูกตัวเอง เธอไม่มีสถานะเพียงพอที่จะถามเรื่องนี้

ขณะที่กำลังลังเล ป้าหวังจากบ้านข้างๆ มาคืนชาม: "แม่ต้าซาน เนื้อตุ๋นของเธอนี่อร่อย

บทที่ 155 คนไม่เรียน สู้สิ่งของไม่ได้

ที่รกร้างสี่สิบไร่อยู่ใกล้ชายหมู่บ้าน

มีเนินเขาเตี้ยๆ ทอดยาวอยู่ด้านหลัง ด้านหน้ามีทางเข้าเพียงทางเดียว การสร้างบ้านที่นี่จะช่วยรักษาความเป็นส่วนตัวได้มากที่สุด

"บ้านที่ใกล้ที่สุดคือบ้านป้าสามจ้าว ก็ยังค่อนข้างไกล จะเงียบเหงาเกินไปไหม?" ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้วพู

บทที่ 156 ไม้ไผ่เลวอาจให้หน่อไม้ดีได้

ค่ำคืนนั้น

ฝนตกปรอยๆ

เด็กๆ ในบ้านนอนไม่ค่อยหลับ อาจเป็นเพราะมีความหวัง จึงตื่นแต่เช้ามืด

เฉิงวานวานหาวพลางลุกขึ้นนั่ง รวบผมยาวเดินออกไปที่ลาน ยืนอยู่ที่ประตูลาน มองเห็นแม่น้ำใหญ่ไม่ไกล หลังจากฝนตกสองครั้ง แม่น้ำใหญ่ก็ไม่แห้งขอดอีกต่อไป ก้นแม่น้ำมีน้ำตื้นๆ ไม