บทที่ 153 หัวการค้าของจ้าวเอ้อโกว

โต๊ะอาหารเล็กๆ เต็มไปด้วยอาหาร

แม้ว่าเนื้อผัดควรจะเป็นดาวเด่นของคืนนี้ แต่กลิ่นหอมของเนื้อผัดไม่แรงพอ ถูกกลิ่นเนื้อตุ๋นแย่งซีนไปเสียแล้ว

"รอก่อน"

เฉิงวานวานลุกขึ้น คีบอาหารจากทุกชามออกมาเล็กน้อย ส่งให้จ้าวซื่อตั้น

ไม่ต้องบอก จ้าวซื่อตั้นก็รู้ว่าหมายความว่าอะไร

บทที่ 154 ตัดสินใจสร้างบ้าน

เฉิงวานวานพาเซินเจิ้งมาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานบ้าน

ตอนนี้เพิ่งผ่านเที่ยงวัน แดดไม่แรง ลมพัดเย็นสบาย

เธอลังเลว่าจะเริ่มพูดอย่างไร เพราะไม่ใช่ลูกตัวเอง เธอไม่มีสถานะเพียงพอที่จะถามเรื่องนี้

ขณะที่กำลังลังเล ป้าหวังจากบ้านข้างๆ มาคืนชาม: "แม่ต้าซาน เนื้อตุ๋นของเธอนี่อร่อย

บทที่ 155 คนไม่เรียน สู้สิ่งของไม่ได้

ที่รกร้างสี่สิบไร่อยู่ใกล้ชายหมู่บ้าน

มีเนินเขาเตี้ยๆ ทอดยาวอยู่ด้านหลัง ด้านหน้ามีทางเข้าเพียงทางเดียว การสร้างบ้านที่นี่จะช่วยรักษาความเป็นส่วนตัวได้มากที่สุด

"บ้านที่ใกล้ที่สุดคือบ้านป้าสามจ้าว ก็ยังค่อนข้างไกล จะเงียบเหงาเกินไปไหม?" ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้วพู