บทที่ 152 กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นที่แพร่กระจาย

ควันไฟครัวลอยขึ้นเป็นสาย

น้ำในครัวเดือดพล่าน กำลังต้มเครื่องในหมู

เฉิงวานวานตบหน้าผาก เธอลืมซื้อหม้อใบใหม่กลับมาได้อย่างไร ถ้ามีหม้อเพิ่มก็จะทำอาหารได้สะดวกขึ้น

แต่ในห้องโถงยังรกรุงรัง ถ้าเธอจู่ๆ เอาหม้อออกมา คงไม่แปลกเกินไปนะ

เธอหันไปที่ห้องอีกด้าน

บทที่ 153 หัวการค้าของจ้าวเอ้อโกว

โต๊ะอาหารเล็กๆ เต็มไปด้วยอาหาร

แม้ว่าเนื้อผัดควรจะเป็นดาวเด่นของคืนนี้ แต่กลิ่นหอมของเนื้อผัดไม่แรงพอ ถูกกลิ่นเนื้อตุ๋นแย่งซีนไปเสียแล้ว

"รอก่อน"

เฉิงวานวานลุกขึ้น คีบอาหารจากทุกชามออกมาเล็กน้อย ส่งให้จ้าวซื่อตั้น

ไม่ต้องบอก จ้าวซื่อตั้นก็รู้ว่าหมายความว่าอะไร

บทที่ 154 ตัดสินใจสร้างบ้าน

เฉิงวานวานพาเซินเจิ้งมาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานบ้าน

ตอนนี้เพิ่งผ่านเที่ยงวัน แดดไม่แรง ลมพัดเย็นสบาย

เธอลังเลว่าจะเริ่มพูดอย่างไร เพราะไม่ใช่ลูกตัวเอง เธอไม่มีสถานะเพียงพอที่จะถามเรื่องนี้

ขณะที่กำลังลังเล ป้าหวังจากบ้านข้างๆ มาคืนชาม: "แม่ต้าซาน เนื้อตุ๋นของเธอนี่อร่อย