บทที่ 147 ไข่เน่าของเซินเจิ้ง

เช้าตรู่

ท้องฟ้ายังมืดครึ้ม

เนื่องจากเมื่อวานฝนตกหนัก ถนนในทุ่งนาของหมู่บ้านต้าเหอเละเทะ คนออกไปทำงานนอกบ้านน้อยลงมาก

แต่ถนนหลักถูกคนและสัตว์เหยียบย่ำจนแน่น สภาพถนนดีขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยเกวียนวัวก็เดินได้

เกวียนวัวของจ้าวต้าจอดอยู่หน้าบ้านเฉิงวานวาน คุณย่าจ้าวนั่งอ

บทที่ 148 ซื้อของในตลาด

หลังแลกข้าวเสร็จ กองไว้บนเกวียน จ้าวต้าคอยเฝ้าเกวียน

เฉิงวานวานและคุณย่าจ้าวไปร้านปัก

ธุรกิจที่รุ่งเรืองที่สุดในตลาดผิงอานคงเป็นร้านผ้า มีร้านปักและร้านผ้าใหญ่น้อยกว่าสิบร้าน แม่บ้านจากครอบครัวเล็กๆ ในตลาดหลายคนทำงานเป็นช่างปักในร้านปัก

พวกเธอเข้าร้านปักที่ไม่หรูหรานัก ร้

บทที่ 149 ได้รับฟังก์ชันเก็บของในมิติ

โรงรับจำนำตลาดผิงอาน

ร้านค้าส่วนใหญ่บนถนนมีหน้าร้านห้องเดียว แต่โรงรับจำนำครอบครองสามห้อง นับว่าเป็นร้านใหญ่

ในช่วงที่ผลผลิตไม่ดี คนมาจำนำของเยอะมาก ส่วนใหญ่จำนำเครื่องประดับ เอากำไลแหวนที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษมาจำนำ คนที่คิดว่าตัวเองจะพลิกฟื้นได้จะจำนำแบบไถ่คื