บทที่ 11 หน้าบ้านหญิงม่ายมักมีเรื่องราว

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง

พระจันทร์ลอยเด่นอยู่บนฟ้าตั้งแต่หัวค่ำ แสงจันทร์สาดส่องลานบ้านสว่างไสว

เฉิงวานวานนั่งอยู่บนเก้าอี้ เอ่ยเสียงเรียบ "เอ้อโกว ซานหนิว พวกเจ้ามีอะไรจะพูดไหม?"

จ้าวเอ้อโกวก้มหน้า "พวกเราไม่ควรไปที่หมู่บ้านตระกูลเฉิง..."

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เข

บทที่ 12 ตั๊กแตนผ่านไป หญ้าไม่เหลือ

พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า

เกวียนวัวหยุดที่ถนนใหญ่ในเมืองผิงอัน

เฉิงวานวานและจ้าวต้าซานกระโดดลงจากเกวียน มุ่งหน้าไปที่โรงรับจำนำก่อน

แม้จะยังเช้า แต่ในเมืองก็มีผู้คนพลุกพล่านแล้ว ริมถนนเต็มไปด้วยแผงลอย ส่วนใหญ่ขายของกิน ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง

เมื่อมาถึงหน้าโรงรับจำนำ เ

บทที่ 13 เพื่อนบ้านดีกว่าญาติห่างไกล

หมู่บ้านต้าเหอกินวันละสองมื้อ มื้อเช้า มื้อเย็น ตอนเที่ยงไม่ได้ทำอาหาร

แต่ตอนนี้ในอากาศมีกลิ่นหอมของเนื้อลอยมา

ป้าหวังนั่งอยู่ในลานบ้าน สูดดมแรงๆ นี่คือกลิ่นหมู เป็นกลิ่นหมูแน่นอน

ช่วงนี้ในหมู่บ้านยังมีคนกินหมูได้อีกหรือ!

ป้าหวังเดินตามกลิ่นออกจากลานบ้าน เห