ตอน 45
เจ้าชายของฉัน
บทที่45
45.เฟรนซ์ฟราย…
ไม่มีเจตนาร้ายเจือในน้ำเสียงเลยแม้แต่น้อย เด็ก ๆ ก็ยิ่งรู้สึก ว่าหลิ่วเจินเป็นคนดี เป็นบิดามารดาที่กำลังโกหกพวกเขาอยู่
หลิ่วเจินยืนขึ้น แล้วยื่นจานไปตรงหน้ากู้หรูเฟิง “ลองซิมดู
พอกล่าวจบตัวเองก็หยิบชิ้นหนึ่งในจานขึ้นมากิน
กู้หรูเฟิงรู้ว่าของกินอันนี้ปรุงสุกแล้ว ชายหนุ่มย่อมไม่
ตอน 46
บทที่46
46.ขึ้นเขา
มีเงินไม่มากพอให้ใช้สอยตามใจชอบ ก็ต้องคอยดิ้นรนหามา หากไม่ใช้เงินลงทุน ก็ต้องใช้แรงกายเป็นทุน
“ข้าจะขึ้นเขากับเจ้า” กู้หรูเฟิงเอ่ย
หลิวเจินจ้องหน้ากู้หรูเฟิงเขม็ง พลางวางตะเกียบลง “ท่าน ยังต้องพักอยู่ที่บ้านให้มาก ๆ อย่าทำให้ข้าวุ่นวายเป็นดี และ ก็ห้ามตามข้าไปด้วย ขาท่านยังไม่หายด
ตอน 47
บทที่47
47.แม่เฒ่าหนา…
กู้หรูเฟิงทำท่าทางเป็นเชิงบอกให้หลิ่วเจินมองไปที่ประตูเรือน
“แม่เฒ่าหนาน?” หลิ่วเจินเห็นหญิงชราที่ประตู ทันใดนั้นก็ นึกย้อนถึงตอนพบเจออีกฝ่ายเมื่อคืนวาน
แม่เฒ่าหนานกวักมือเรียกหลิ่วเจิน
หลิ่วเจินลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปหาอีกฝ่าย ซ้ำยังเห็นว่า ในมือแม่เฒ่าหนานถือห่อกระดาษน้ำมันอ