บทที่45

45.เฟรนซ์ฟราย…

ไม่มีเจตนาร้ายเจือในน้ำเสียงเลยแม้แต่น้อย เด็ก ๆ ก็ยิ่งรู้สึก ว่าหลิ่วเจินเป็นคนดี เป็นบิดามารดาที่กำลังโกหกพวกเขาอยู่

หลิ่วเจินยืนขึ้น แล้วยื่นจานไปตรงหน้ากู้หรูเฟิง “ลองซิมดู

พอกล่าวจบตัวเองก็หยิบชิ้นหนึ่งในจานขึ้นมากิน

กู้หรูเฟิงรู้ว่าของกินอันนี้ปรุงสุกแล้ว ชายหนุ่มย่อมไม่

บทที่46

46.ขึ้นเขา

มีเงินไม่มากพอให้ใช้สอยตามใจชอบ ก็ต้องคอยดิ้นรนหามา หากไม่ใช้เงินลงทุน ก็ต้องใช้แรงกายเป็นทุน

“ข้าจะขึ้นเขากับเจ้า” กู้หรูเฟิงเอ่ย

หลิวเจินจ้องหน้ากู้หรูเฟิงเขม็ง พลางวางตะเกียบลง “ท่าน ยังต้องพักอยู่ที่บ้านให้มาก ๆ อย่าทำให้ข้าวุ่นวายเป็นดี และ ก็ห้ามตามข้าไปด้วย ขาท่านยังไม่หายด

บทที่47

47.แม่เฒ่าหนา…

กู้หรูเฟิงทำท่าทางเป็นเชิงบอกให้หลิ่วเจินมองไปที่ประตูเรือน

“แม่เฒ่าหนาน?” หลิ่วเจินเห็นหญิงชราที่ประตู ทันใดนั้นก็ นึกย้อนถึงตอนพบเจออีกฝ่ายเมื่อคืนวาน

แม่เฒ่าหนานกวักมือเรียกหลิ่วเจิน

หลิ่วเจินลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปหาอีกฝ่าย ซ้ำยังเห็นว่า ในมือแม่เฒ่าหนานถือห่อกระดาษน้ำมันอ