บทที่44

44….

“พวกข้าขอเล่นกับพวกท่านได้หรือไม่?” เด็กหญิงเล็ก ๆคน หนึ่งเขินจนตัวบิด

หลิ่วเจินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ได้สิ พวกเจ้าเข้ามาเถิด ว่า แล้วก็ยืนขึ้นและเปิดทางให้เหล่าเด็กตัวเล็ก ๆเข้ามา

ทันทีที่พวกเขาได้ยินหลิ่วเจินตอบตกลง พวกเด็ก ๆ พลัน เบิกตากว้างด้วยความยินดี ครั้นแล้วก็พากันเดินเข้าไปด้านใน

“

บทที่45

45.เฟรนซ์ฟราย…

ไม่มีเจตนาร้ายเจือในน้ำเสียงเลยแม้แต่น้อย เด็ก ๆ ก็ยิ่งรู้สึก ว่าหลิ่วเจินเป็นคนดี เป็นบิดามารดาที่กำลังโกหกพวกเขาอยู่

หลิ่วเจินยืนขึ้น แล้วยื่นจานไปตรงหน้ากู้หรูเฟิง “ลองซิมดู

พอกล่าวจบตัวเองก็หยิบชิ้นหนึ่งในจานขึ้นมากิน

กู้หรูเฟิงรู้ว่าของกินอันนี้ปรุงสุกแล้ว ชายหนุ่มย่อมไม่

บทที่46

46.ขึ้นเขา

มีเงินไม่มากพอให้ใช้สอยตามใจชอบ ก็ต้องคอยดิ้นรนหามา หากไม่ใช้เงินลงทุน ก็ต้องใช้แรงกายเป็นทุน

“ข้าจะขึ้นเขากับเจ้า” กู้หรูเฟิงเอ่ย

หลิวเจินจ้องหน้ากู้หรูเฟิงเขม็ง พลางวางตะเกียบลง “ท่าน ยังต้องพักอยู่ที่บ้านให้มาก ๆ อย่าทำให้ข้าวุ่นวายเป็นดี และ ก็ห้ามตามข้าไปด้วย ขาท่านยังไม่หายด