บทที่46

46.ขึ้นเขา

มีเงินไม่มากพอให้ใช้สอยตามใจชอบ ก็ต้องคอยดิ้นรนหามา หากไม่ใช้เงินลงทุน ก็ต้องใช้แรงกายเป็นทุน

“ข้าจะขึ้นเขากับเจ้า” กู้หรูเฟิงเอ่ย

หลิวเจินจ้องหน้ากู้หรูเฟิงเขม็ง พลางวางตะเกียบลง “ท่าน ยังต้องพักอยู่ที่บ้านให้มาก ๆ อย่าทำให้ข้าวุ่นวายเป็นดี และ ก็ห้ามตามข้าไปด้วย ขาท่านยังไม่หายด

บทที่47

47.แม่เฒ่าหนา…

กู้หรูเฟิงทำท่าทางเป็นเชิงบอกให้หลิ่วเจินมองไปที่ประตูเรือน

“แม่เฒ่าหนาน?” หลิ่วเจินเห็นหญิงชราที่ประตู ทันใดนั้นก็ นึกย้อนถึงตอนพบเจออีกฝ่ายเมื่อคืนวาน

แม่เฒ่าหนานกวักมือเรียกหลิ่วเจิน

หลิ่วเจินลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปหาอีกฝ่าย ซ้ำยังเห็นว่า ในมือแม่เฒ่าหนานถือห่อกระดาษน้ำมันอ