บทที่42

42.กอด

หลิ่วเจินพลันหยุดงานในมือ คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ ท่านมี อาหารอะไรที่ห้ามกินบ้างหรือไม่?

กู้หรูเฟิงสะดุ้งโหยงเมื่อโดนหลิ่วเจินถาม เขาคิดว่าหลิ่ว เงินต้องรู้แน่ว่าตนเองกำลังจ้องมองนางอยู่

“ไม่…ไม่มี” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ยามที่ตอบไป

หลิวเจินหันหลังกลับไปมอง ก็เห็นกู้หรูเฟิงนอนอยู่

บทที่43

43.ศึกปาลูกบอ..

“มีอันใดรี?” กู้หรูเฟิงสงสัย

หลิ่วเจินสั่นหัวและเดินออกประตูไป “ไม่มีอันใด แค่อาจ ต้องเสียเวลาทั้งเช้ากวาดหิมะในลานบ้านนะ” หลิ่วเจินกล่าวจบ ก็บิดขี้เกียจทันที

“ข้ากวาดด้วยคน” กู้หรูเฟิงขันอาสา ครั้นแล้วก็เดินตาม หลังหลิ่วเจินออกไป

ขณะที่หลิ่วเจินกำลังยืนกวาดหิมะในลานบ้านอยู่น

บทที่44

44….

“พวกข้าขอเล่นกับพวกท่านได้หรือไม่?” เด็กหญิงเล็ก ๆคน หนึ่งเขินจนตัวบิด

หลิ่วเจินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ได้สิ พวกเจ้าเข้ามาเถิด ว่า แล้วก็ยืนขึ้นและเปิดทางให้เหล่าเด็กตัวเล็ก ๆเข้ามา

ทันทีที่พวกเขาได้ยินหลิ่วเจินตอบตกลง พวกเด็ก ๆ พลัน เบิกตากว้างด้วยความยินดี ครั้นแล้วก็พากันเดินเข้าไปด้านใน

“