บทที่41

41.นอนเกด

กู้หรูเฟิงเพิ่งนึกออกว่าตนเองยังจูงมือหลัวเจินอยู่ ก็ให้รู้สึก กระอักกระอ่วน แล้วรีบปล่อยมือนางลงทันที เขาเอ่ยขึ้นมาอีกประโยค

“ขอ.ขออภัย

หลิวเจินมัวแต่จัดการธุระของตน จึงไม่ได้ยิน ก็เลยไม่ได้

โต้ตอบอีกฝ่าย

ดังนั้นกู้หรูเฟิงจึงจำต้องไปล้างหน้าบ้วนปาก แล้วมานั่งรอ หลิวเจินบนเตียง

“เห

บทที่42

42.กอด

หลิ่วเจินพลันหยุดงานในมือ คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ ท่านมี อาหารอะไรที่ห้ามกินบ้างหรือไม่?

กู้หรูเฟิงสะดุ้งโหยงเมื่อโดนหลิ่วเจินถาม เขาคิดว่าหลิ่ว เงินต้องรู้แน่ว่าตนเองกำลังจ้องมองนางอยู่

“ไม่…ไม่มี” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ยามที่ตอบไป

หลิวเจินหันหลังกลับไปมอง ก็เห็นกู้หรูเฟิงนอนอยู่

บทที่43

43.ศึกปาลูกบอ..

“มีอันใดรี?” กู้หรูเฟิงสงสัย

หลิ่วเจินสั่นหัวและเดินออกประตูไป “ไม่มีอันใด แค่อาจ ต้องเสียเวลาทั้งเช้ากวาดหิมะในลานบ้านนะ” หลิ่วเจินกล่าวจบ ก็บิดขี้เกียจทันที

“ข้ากวาดด้วยคน” กู้หรูเฟิงขันอาสา ครั้นแล้วก็เดินตาม หลังหลิ่วเจินออกไป

ขณะที่หลิ่วเจินกำลังยืนกวาดหิมะในลานบ้านอยู่น