บทที่40

40.ลืมมันเสีย…

หลังได้ยินวาจาของแม่เฒ่าหนาน ชาวบ้านหลายคนก็พูดคุยกัน

หลิ่วเจินส่งสายตาให้ผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่น ๆ เปิดปากพูด

ก่อน

“เรื่องนี้.มีรู้ลืมฉันไปเสียได้ไหม?” เขาอีกอักชั่วครู่ แล้ว กล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมาช้า ๆ

ทว่าที่ตอบกลับมาคือความเงียบ เงียบงันเสียจนได้ยิน เสียงลมหนาวที่พัดอื้ออึงอ

บทที่41

41.นอนเกด

กู้หรูเฟิงเพิ่งนึกออกว่าตนเองยังจูงมือหลัวเจินอยู่ ก็ให้รู้สึก กระอักกระอ่วน แล้วรีบปล่อยมือนางลงทันที เขาเอ่ยขึ้นมาอีกประโยค

“ขอ.ขออภัย

หลิวเจินมัวแต่จัดการธุระของตน จึงไม่ได้ยิน ก็เลยไม่ได้

โต้ตอบอีกฝ่าย

ดังนั้นกู้หรูเฟิงจึงจำต้องไปล้างหน้าบ้วนปาก แล้วมานั่งรอ หลิวเจินบนเตียง

“เห

บทที่42

42.กอด

หลิ่วเจินพลันหยุดงานในมือ คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ ท่านมี อาหารอะไรที่ห้ามกินบ้างหรือไม่?

กู้หรูเฟิงสะดุ้งโหยงเมื่อโดนหลิ่วเจินถาม เขาคิดว่าหลิ่ว เงินต้องรู้แน่ว่าตนเองกำลังจ้องมองนางอยู่

“ไม่…ไม่มี” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ยามที่ตอบไป

หลิวเจินหันหลังกลับไปมอง ก็เห็นกู้หรูเฟิงนอนอยู่