บทที่39

39.ตรวจร่างกา…

หลิ่วเจินมองเข้าไปในกลุ่มชาวบ้าน “พวกนางอยู่ที่นี้ไหม?

มีผู้คนเป็นอันมากมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ เพราะเหตุการณ์นี้ ทว่าดูแล้วชาวบ้านราวครึ่งหมู่บ้านมารวมตัวกันที่นี่เพื่อดูงิ้ว

ครั้นแล้วมีสตรีหน้าตาน่ารักอ่อนหวานประคองแม่เฒ่าคน หนึ่งก้าวออกมาจากฝูงชน สตรีผู้นั้นตั้งครรภ์ มือนางทา

บทที่40

40.ลืมมันเสีย…

หลังได้ยินวาจาของแม่เฒ่าหนาน ชาวบ้านหลายคนก็พูดคุยกัน

หลิ่วเจินส่งสายตาให้ผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่น ๆ เปิดปากพูด

ก่อน

“เรื่องนี้.มีรู้ลืมฉันไปเสียได้ไหม?” เขาอีกอักชั่วครู่ แล้ว กล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมาช้า ๆ

ทว่าที่ตอบกลับมาคือความเงียบ เงียบงันเสียจนได้ยิน เสียงลมหนาวที่พัดอื้ออึงอ

บทที่41

41.นอนเกด

กู้หรูเฟิงเพิ่งนึกออกว่าตนเองยังจูงมือหลัวเจินอยู่ ก็ให้รู้สึก กระอักกระอ่วน แล้วรีบปล่อยมือนางลงทันที เขาเอ่ยขึ้นมาอีกประโยค

“ขอ.ขออภัย

หลิวเจินมัวแต่จัดการธุระของตน จึงไม่ได้ยิน ก็เลยไม่ได้

โต้ตอบอีกฝ่าย

ดังนั้นกู้หรูเฟิงจึงจำต้องไปล้างหน้าบ้วนปาก แล้วมานั่งรอ หลิวเจินบนเตียง

“เห