บทที่28

28.จับชายหญิง…

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว หลิ่วเจินรู้สึกคอแห้งเป็นผง สุราเพียงนิดเดียวก็ทำให้ผู้คนกระหายน้ำมากจริง ๆ นางโซเซ ลุกขึ้นมาหาน้ำดื่ม หญิงสาวยังรู้สึกมีนเมาอยู่บ้าง ทว่าหลังจาก ได้น้ำเย็นเข้าไป จึงสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง

หลังจากตื่นขึ้นมา หญิงสาวถึงพบความผิดปกติ นั่นคือมี

คนหาย

บทที่29

29.เจอพิรุธ

อุณหภูมิในห้องลดลงฮวบลงทันใด เช่าเดินออกมาโดย สวมอาภรณ์เสร็จแล้ว ทว่าไม่มีร่องรอยใดบนตัวนาง ไม่มีกลิ่น คาววสันต์ที่ควรจะมีหากมีการหลับนอนกันแล้ว

สีหน้าหลิ่วเจินกลับมาเป็นปกติ นางสามารถเห็นถึงการ

จัดฉากอย่างลวก ๆ ดังนั้นจึงเบาใจไปเปลาะหนึ่ง ทันใดนั้น หญิงสาวก็พบว่าการที่ตนเองรู้สึ

บทที่30

30.โดนกล่าวหา…

เช่าย่อมเข้าใจได้ เหตุผลที่นางไม่ได้พูดอะไรออกไปก่อน เพราะกลัวว่าพูดไปแล้วอาจเผยพิรุธ ตอนนี้แม่นางมาช่วยนาง แล้ว นางจึงมีความกล้าเพียงพอจะพูดทุกอย่างตามที่ใจ ปรารถนา

“พี่หรูเฟิง เขาเมา แล้วก็ครอบครองข้า”

เด็กสาวพูดไปสะอื้นไป น้ำตาเอ่อคลอเต็มสองหน่วยเด็กสาวผู้น่าสงสารกวาดตามองด