บทที่29

29.เจอพิรุธ

อุณหภูมิในห้องลดลงฮวบลงทันใด เช่าเดินออกมาโดย สวมอาภรณ์เสร็จแล้ว ทว่าไม่มีร่องรอยใดบนตัวนาง ไม่มีกลิ่น คาววสันต์ที่ควรจะมีหากมีการหลับนอนกันแล้ว

สีหน้าหลิ่วเจินกลับมาเป็นปกติ นางสามารถเห็นถึงการ

จัดฉากอย่างลวก ๆ ดังนั้นจึงเบาใจไปเปลาะหนึ่ง ทันใดนั้น หญิงสาวก็พบว่าการที่ตนเองรู้สึ

บทที่30

30.โดนกล่าวหา…

เช่าย่อมเข้าใจได้ เหตุผลที่นางไม่ได้พูดอะไรออกไปก่อน เพราะกลัวว่าพูดไปแล้วอาจเผยพิรุธ ตอนนี้แม่นางมาช่วยนาง แล้ว นางจึงมีความกล้าเพียงพอจะพูดทุกอย่างตามที่ใจ ปรารถนา

“พี่หรูเฟิง เขาเมา แล้วก็ครอบครองข้า”

เด็กสาวพูดไปสะอื้นไป น้ำตาเอ่อคลอเต็มสองหน่วยเด็กสาวผู้น่าสงสารกวาดตามองด

บทที่31

31.ขอตรวจร่าง…

กู้หรูเฟิงรู้สึกถึงความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวหลิ่วเจิน ซ้ำยังรู้สึกว่าตนเองเป็นแค่เม็ดกรวดเม็ดทรายอันไร้ค่า ใคร ๆ คงหัวเราะเยาะเขาจนฟันร่วงที่อ่อนแอ จนกระทั่งต้องให้ผู้หญิง คนหนึ่งมาออกหน้าพูดให้ ทว่าเขาก็ไม่ได้อ่อนแอ มาแค่วัน เดียว หรือสองวันสักหน่อย ดูเหมือนผู้อื่นก็ไม่