บทที่22

22.หาเงินเลี้

จ่ายเงิน 20 ตำลึงเพื่อซื้อหยกพกรี เรื่องนี้ไม่มีใครในหมู่บ้าน กล้าทำหรอก

ในขณะเดียวกัน ก็เป็นการย้ำเตือนหลิ่วเจินว่าสิ่งที่ตนเพิ่ง คิดไปถูกต้องจริง ๆ ทว่าเหล่าบัณฑิตล้วนมีความเย่อหยิ่งทะนง ตน กู้หรูเฟิงจะยอมขายตัวอักษรเขียนของตนแบบถูก ๆ ได้รี? หลังส่งพี่ใช่แล้ว หญิงสาวเกิดลังเล

บทที่23

23…

หลิ่วเจินประเมินอยู่รอบหนึ่ง ไอ้การกระทำแบบผลักกันไปผลัก กันมาเช่นนี้ ประมาณได้ว่าต่อให้ฟ้ามืดแล้ว ก็คงเล่นกันไม่เลิก หญิงสาวจึงเป็นฝ่ายหยิบเงินขึ้นมาและเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “เช่น นั้นพวกเราจะรับไว้ก็แล้วกัน”

กู้หรูเฟิงอ้าปากจะคัดค้าน ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้กล่าวอันใด ออกมา แล้วหันไปเอ่ยกับอย่าง

บทที่24

24 .หน้าด้าน

ผู้ใหญ่บ้าน ให้การต้อนรับหลิ่วเจินดียิ่งนัก ทุกครั้งก็วางตัว ราวกับเป็นญาติผู้ใหญ่ของนาง ทว่าภรรยาผู้ใหญ่บ้านดูคล้าย ไม่ค่อยพอใจมากนัก ยามหลิ่วเจินก้าวเท้าออกจากบ้าน เดินไป เกือบถึงประตู

ก็ได้ยินภรรยาผู้ใหญ่บ้านเอ่ยขึ้นมาว่า “เจ้ามันเด็กไร่ ความสามารถ หากเจ้าได้เรียนรู้ความหน้าด