บทที่21

21.เงินสองตำล

ลายมือนั้นดีเลิศระดับปรมาจารย์ มันพริ้วไหวเป็นธรรมชาติ ประหนึ่งเมฆซึ่งล่องลอยเป็นอิสระ ท่ามกลางท้องนภา

หลิวเจินเฝ้ามองกู้หรูเฟิงเงียบ ๆ อีกฝ่ายแทบไม่หายใจ เพราะใจจดจ่ออยู่ ข้อมืออันนทรงพลัง สะบัดปลายพู่กันป้ายน้ำ หมึก ดวงตาฉายแววจริงจังเต็มเปี่ยม ทันใดนั้น มีแสงจาก ภายนอกส่องลง

บทที่22

22.หาเงินเลี้

จ่ายเงิน 20 ตำลึงเพื่อซื้อหยกพกรี เรื่องนี้ไม่มีใครในหมู่บ้าน กล้าทำหรอก

ในขณะเดียวกัน ก็เป็นการย้ำเตือนหลิ่วเจินว่าสิ่งที่ตนเพิ่ง คิดไปถูกต้องจริง ๆ ทว่าเหล่าบัณฑิตล้วนมีความเย่อหยิ่งทะนง ตน กู้หรูเฟิงจะยอมขายตัวอักษรเขียนของตนแบบถูก ๆ ได้รี? หลังส่งพี่ใช่แล้ว หญิงสาวเกิดลังเล

บทที่23

23…

หลิ่วเจินประเมินอยู่รอบหนึ่ง ไอ้การกระทำแบบผลักกันไปผลัก กันมาเช่นนี้ ประมาณได้ว่าต่อให้ฟ้ามืดแล้ว ก็คงเล่นกันไม่เลิก หญิงสาวจึงเป็นฝ่ายหยิบเงินขึ้นมาและเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “เช่น นั้นพวกเราจะรับไว้ก็แล้วกัน”

กู้หรูเฟิงอ้าปากจะคัดค้าน ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้กล่าวอันใด ออกมา แล้วหันไปเอ่ยกับอย่าง