บทที่ 23

บทที่23

23…

หลิ่วเจินประเมินอยู่รอบหนึ่ง ไอ้การกระทำแบบผลักกันไปผลัก กันมาเช่นนี้ ประมาณได้ว่าต่อให้ฟ้ามืดแล้ว ก็คงเล่นกันไม่เลิก หญิงสาวจึงเป็นฝ่ายหยิบเงินขึ้นมาและเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “เช่น นั้นพวกเราจะรับไว้ก็แล้วกัน”

กู้หรูเฟิงอ้าปากจะคัดค้าน ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้กล่าวอันใด ออกมา แล้วหันไปเอ

บทที่ 24

บทที่24

24 .หน้าด้าน

ผู้ใหญ่บ้าน ให้การต้อนรับหลิ่วเจินดียิ่งนัก ทุกครั้งก็วางตัว ราวกับเป็นญาติผู้ใหญ่ของนาง ทว่าภรรยาผู้ใหญ่บ้านดูคล้าย ไม่ค่อยพอใจมากนัก ยามหลิ่วเจินก้าวเท้าออกจากบ้าน เดินไป เกือบถึงประตู

ก็ได้ยินภรรยาผู้ใหญ่บ้านเอ่ยขึ้นมาว่า “เจ้ามันเด็กไร่ ความสามารถ หากเจ้าได้เรียนรู

บทที่ 25

บทที่25

25.ตรุษจีน

กู้หรูเฟิงเอาไม้ฟื้นไปกองไว้อย่างประณีตบรรจง แล้วตอบ คำถามโดยไม่คิดมาก “คน ๆ หนึ่งไม่สามารถยอมรับ โชคชะตา ไปชั่วชีวิตได้ ก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อในโชคชะตา”

ทุก ๆ อย่างล้วนเป็นเพราะโชคชะตาลิขิต

บางทีมันอาจจะจริงก็ได้ หลิ่วเจินเชื่อ เหตุใดหลังจากที่ ตนเองตายไปแล้ว ถึงมาที่สถ