บทที่20

20.ทำอาหาร

นางมีโอกาสคุยกับท่าน เฉพาะตอนท่านไปสอน ลูกชายของผู้ใหญ่บ้าน” หลิ่วเจินถามขึ้นเหมือนนึกขึ้นได้ “เหตุ ใดท่านไม่สอนหนังสือเสี่ยวชานเล่า? ผู้ใหญ่บ้านมีความ ประสงค์ว่า หากท่านสอนหนังสือบุตรชายเขา เขายังจะให้เงิน ค่าจ้างแก่ท่านด้วย”

“ข้ารู้

กู้หรูเฟิงตอบอย่างค่อนข้างอึดอัดใจ “เรียนหนังส

บทที่21

21.เงินสองตำล

ลายมือนั้นดีเลิศระดับปรมาจารย์ มันพริ้วไหวเป็นธรรมชาติ ประหนึ่งเมฆซึ่งล่องลอยเป็นอิสระ ท่ามกลางท้องนภา

หลิวเจินเฝ้ามองกู้หรูเฟิงเงียบ ๆ อีกฝ่ายแทบไม่หายใจ เพราะใจจดจ่ออยู่ ข้อมืออันนทรงพลัง สะบัดปลายพู่กันป้ายน้ำ หมึก ดวงตาฉายแววจริงจังเต็มเปี่ยม ทันใดนั้น มีแสงจาก ภายนอกส่องลง

บทที่22

22.หาเงินเลี้

จ่ายเงิน 20 ตำลึงเพื่อซื้อหยกพกรี เรื่องนี้ไม่มีใครในหมู่บ้าน กล้าทำหรอก

ในขณะเดียวกัน ก็เป็นการย้ำเตือนหลิ่วเจินว่าสิ่งที่ตนเพิ่ง คิดไปถูกต้องจริง ๆ ทว่าเหล่าบัณฑิตล้วนมีความเย่อหยิ่งทะนง ตน กู้หรูเฟิงจะยอมขายตัวอักษรเขียนของตนแบบถูก ๆ ได้รี? หลังส่งพี่ใช่แล้ว หญิงสาวเกิดลังเล