บทที่19

19.ความสัมพัน…

เมื่อหลิ่วเจินก่าลังจะตอบกลับผู้ใหญ่บ้าน นางก็พลันนึกได้ว่า คล้ายว่าภายหลังกู้หรูเฟิงมา เขาได้พูดอยู่สองสามประโยคว่า จะไปที่ไหนสักแห่ง รู้สึกว่าจะไปหาเสี่ยวชานเพื่อสอนหนังสือรี ไงนี

แต่คล้ายว่ากู้หรูเฟิงยังไม่ได้ตกลงรับสอน เพียงแต่สอน พอให้รู้ตัวหนังสือสักคำสองคำเท่านั้น ที่ทำ

บทที่20

20.ทำอาหาร

นางมีโอกาสคุยกับท่าน เฉพาะตอนท่านไปสอน ลูกชายของผู้ใหญ่บ้าน” หลิ่วเจินถามขึ้นเหมือนนึกขึ้นได้ “เหตุ ใดท่านไม่สอนหนังสือเสี่ยวชานเล่า? ผู้ใหญ่บ้านมีความ ประสงค์ว่า หากท่านสอนหนังสือบุตรชายเขา เขายังจะให้เงิน ค่าจ้างแก่ท่านด้วย”

“ข้ารู้

กู้หรูเฟิงตอบอย่างค่อนข้างอึดอัดใจ “เรียนหนังส

บทที่21

21.เงินสองตำล

ลายมือนั้นดีเลิศระดับปรมาจารย์ มันพริ้วไหวเป็นธรรมชาติ ประหนึ่งเมฆซึ่งล่องลอยเป็นอิสระ ท่ามกลางท้องนภา

หลิวเจินเฝ้ามองกู้หรูเฟิงเงียบ ๆ อีกฝ่ายแทบไม่หายใจ เพราะใจจดจ่ออยู่ ข้อมืออันนทรงพลัง สะบัดปลายพู่กันป้ายน้ำ หมึก ดวงตาฉายแววจริงจังเต็มเปี่ยม ทันใดนั้น มีแสงจาก ภายนอกส่องลง