บทที่ 14

บทที่14

14.คนซักผ้า

ทว่าไม่รู้เพราะอะไร ในใจหญิงสาวถึงได้รู้สึกผิดหวังอยู่หน่อย ๆ บางทีอาจเป็นเพราะตนเองมาสู่สถานที่อันแปลกประหลาด และไม่คุ้นเคย และคนที่นางดูจะคุ้นเคยมากที่สุดก็คือกู้หรูเฟิง ซึ่งเมื่อครั้งเป็นวิญญาณ นางได้คอยเฝ้าดูความเป็นไปของอีก ฝ่ายมาตลอดครึ่งเดือน

เพียงแต่ ความสัมพันธ

บทที่ 15

บทที่15

15.โล่งอก

หิมะแรกซึ่งมาถึงแล้ว กำลังร่วงหล่นใส่คนทั้งสอง มองดูคล้าย คนทั้งสองแก่ผมขาวไปด้วยกัน

ยามนี้ไม่มีอาหารในบ้านเหลือให้กินแล้ว นี่เป็นสัญญาณ บอกว่า หลิวเจินจะต้องขึ้นเขาเข้าป่าอีกครา ทว่าหิมะเพิ่งตกไป รอบหนึ่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ ทางเดินบนภูเขาจะลื่นมาก ทำให้เดินยาก การขึ้นเขาเข้า

บทที่ 16

บทที่16

16.ม้าอาจร้อง…

กู้หรูเฟิงหายใจหอบเหนื่อย พลางถามขึ้น “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะ ปล่อยเจ้าหล่นลงไปหรือไร?

หลิ่วเจินส่งยิ้มให้ “ข้าไม่ชอบใช้ใจของคนต่ำศักดิ์ไปวัด ใจของผู้สูงศักดิ์หรอกนะ” ณ ตอนนั้น นางย่อมไม่คิดถึงเรื่องที่ ว่า เขาจะปล่อยมือนางหรือไม่ เพียงแต่คิดว่าเขาจะดึงตัวนาง

ไว้ได้ตลอด