บทที่15

15.โล่งอก

หิมะแรกซึ่งมาถึงแล้ว กำลังร่วงหล่นใส่คนทั้งสอง มองดูคล้าย คนทั้งสองแก่ผมขาวไปด้วยกัน

ยามนี้ไม่มีอาหารในบ้านเหลือให้กินแล้ว นี่เป็นสัญญาณ บอกว่า หลิวเจินจะต้องขึ้นเขาเข้าป่าอีกครา ทว่าหิมะเพิ่งตกไป รอบหนึ่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ ทางเดินบนภูเขาจะลื่นมาก ทำให้เดินยาก การขึ้นเขาเข้าป่าในช่วงเ

บทที่16

16.ม้าอาจร้อง…

กู้หรูเฟิงหายใจหอบเหนื่อย พลางถามขึ้น “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะ ปล่อยเจ้าหล่นลงไปหรือไร?

หลิ่วเจินส่งยิ้มให้ “ข้าไม่ชอบใช้ใจของคนต่ำศักดิ์ไปวัด ใจของผู้สูงศักดิ์หรอกนะ” ณ ตอนนั้น นางย่อมไม่คิดถึงเรื่องที่ ว่า เขาจะปล่อยมือนางหรือไม่ เพียงแต่คิดว่าเขาจะดึงตัวนาง

ไว้ได้ตลอดรอดฝั่งหรื

บทที่17

17ซื้อของเข้..

เมื่อทอดตามองม้วนตำราไม้ไผ่ ก็คล้ายได้เห็นใบหน้าอันมี ความหวังของกู้หรูเฟิง สุดท้ายก็ทำใจแข็ง ล้วงถุงใส่เงินออก มา นี่คือเงินก้อนสุดท้ายแล้ว

เจ้าของร้านหนังสือประหลาดใจเล็กน้อย เขาจึงเอาม้วน ตำรานั่นยื่นให้นางทันที “เล่มนี้กำลังเป็นที่นิยมมากเมื่อเร็ว ๆ นี้ มีชื่อเรียกว่าหลักพ