บทที่ 86 ว่าตามน้องชายแล้วกัน

โม่จิ่วเย่เห็นเผิงวั่งดื้อรั้น ได้เพียงเตือนสติอย่างจำใจ

“ข้าหวังว่าพี่เผิงจะสามารถตัดสินใจได้ก่อนฟ้ามืด มิฉะนั้น พวกเราอยากขึ้นเขาคงไม่ง่ายแล้ว”

เผิงวั่งพยักหน้า “อืม อีกครึ่งชั่วยาม ถ้าฝนยังคงไม่หยุด ก็ว่าตามเจ้าขึ้นภูเขาไป”

หลังโม่จิ่วเย่กลับไปบอกการตัดสินใจของเผิงว

บทที่ 87 จัดการปัญหาอาหารเย็นแล้ว

พออุณหภูมิในถ้ำค่อยๆ สูงขึ้น เหล่าผู้หญิงก็ล้อมรอบกองไฟมาผิงเสื้อผ้า

น่าเสียดาย สวมเสื้อผ้าเอาไว้บนตัว อย่างไรเสียก็ไม่ง่ายจะทำให้แห้งได้

โม่จิ่วเย่เห็นแบบนี้ จึงคิดจะออกไปหลบชั่วคราวสักหน่อย

เฮ่อจือหรั่นเห็นเขาจะออกไป รีบเข้ามาหา นำถ่านสองห่อเล็กยื่นให้เขาแล้ว

“เจ

บทที่ 88 พวกเราอยู่เคียงข้างกัน

ระหว่างที่ทั้งสองคนพูดจา เสียงฝีเท้ากับเสียงร้องไห้ยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ชาวบ้านเหล่านั้นมองเห็นที่ราบระหว่างภูเขาทางนี้มีแสงไฟ ต่างเดินมายังทิศทางของพวกเขา

ไม่นานนัก ในสายตาที่ถูกท้องฟ้ายามค่ำคืนและฝนห่าใหญ่ทำให้พร่ามัวลงปรากฏภาพคนกลุ่มหนึ่ง มองไปอย่างละเอียด ที่นำม