บทที่ 46 ตีหลี่หู่อย่างแรง

โชคดีที่บริเวณทางเข้าตลาดมีร้านผ้าแห่งหนึ่ง

เฮ่อจือหรั่นซื้อหาผ้านวมสามสิบกว่าผืนและเข็มกับด้ายจำนวนมาก ยังคงขอให้คนของร้านผ้าส่งไปที่โรงเตี๊ยม

มองนาฬิกาแขวนในห้วงมิติ ยังมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลานัดหมายของนางกับโจวเหล่าปา

เฮ่อจือหรั่นพยายามออกแรงเข็นรถเข็นไม้รีบเข้า

บทที่ 47 สะกดจิต

ชั่วขณะหนึ่งเผิงวั่งขมวดคิ้วขึ้น ตวาดใส่ผู้หญิงตระกูลโม่ “พวกเจ้าไปให้พ้นเดี๋ยวนี้ อย่ามาวุ่นวายที่นี่”

ในเวลานี้ ที่เขาครุ่นคิดถึงมากสุดก็คือเกี่ยวกับโจวเหล่าปาเป็นจริงตามที่เฮ่อจือหรั่นเตือนสติมาหรือไม่ ว่าเจออันตรายแล้ว

โจวเหล่าปาติดตามมาด้วยกันกับเขาหลายปี สำหรับนิสัยของโจวเหล่

บทที่ 48 ผู้หญิงที่มีทั้งฝีมือและปัญญา

หลี่หู่ยังคงตอบด้วยสายตาทึ่มทื่อ

“เดินจากท่าเรือไปทางตะวันตกสักหนึ่งลี้ ที่นั่นมีโขดหิน พวกเขามักจะโยนคนลงในแม่น้ำที่นั่น”

มีคำตอบแม่นยำแล้ว เผิงวั่งรีบสั่งจางชิงพาทหารทั้งหมดไปตามหาคน

ขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีเช่นกัน เฮ่อจือหรั่นต้องยังมีเรื่องอยากถาม ตนเองจึงไม