บทที่ 396 ขอเพียงพวกเจ้าทุกคนยังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว

พี่สามพูดขึ้นอย่างขำๆ ว่า "เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ? เราออกไปตามหาก็เพราะต้องการหาพ่อและพี่ใหญ่กับพี่รองไม่ใช่เหรอ? แน่นอนว่าพ่อต้องกลับมาพร้อมกับพวกเรา"

เมื่อเห็นโม่หยวนเช่อยังคงยืนงงอยู่ พี่สามก็พูดต่อว่า "ยังยืนอึ้งอยู่ทำไมล่ะ? รีบไปบอกคนในบ้า

บทที่ 397 ไม่มีขาดสักคน

แปดปีก่อน โม่หานเยว่ยังอายุเพียงแปดขวบ ความทรงจำเดียวที่นางมีต่อบิดาคือภาพลักษณ์ที่สูงใหญ่และน่าเกรงขาม

ตอนนี้เมื่อได้เห็นบิดาอีกครั้ง นางแทบจำไม่ได้เลย

ทว่า ความผูกพันทางสายเลือดทำให้นางรู้สึกผูกพันกับชายชราที่อยู่ตรงหน้าอย่างอธิบายไม่ได้

สาวน้อยขี้อาย เมื่อเห็นมารดาร้อ

บทที่ 398 คุณเข้ามาให้ข้าดูหน่อย

อวี้เอ๋อร์เป็นคนแรกที่เคาะประตูห้อง “ท่านฮูหยินเฒ่าโม่ ท่านพี่เถาและพวกเขามาแล้วขอรับ”

คำพูดของนางชัดเจนมาก คือการถามฮูหยินเฒ่าโม่ว่าควรให้พวกเขาเข้ามาหรือไม่

เมื่อได้ยินว่าเป็นเถาหรานและพวกพ้องของเขามา นี่คืออดีตลูกน้องของโม่ฉิง ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธไม่ให้เ