บทที่ 395 ลองมองดูข้างหลังว่ามีใครบ้าง

โม่จิ่วเย่ลงจากรถม้า ก็เห็นเฮ่อจือหรั่นถือเนื้อนกพิราบที่เตรียมไว้แล้วในมือ เขาอดหัวเราะไม่ได้และทำท่าแสร้งแสดงเสียงออกมา

“จับได้แล้ว! เฮ่อจือหรั่นรออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวข้าไปจัดการให้”

คำพูดของเขาทำให้คนในรถม้าไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย เฮ่อจือหรั่นลงมือเตรีย

บทที่ 396 ขอเพียงพวกเจ้าทุกคนยังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว

พี่สามพูดขึ้นอย่างขำๆ ว่า "เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ? เราออกไปตามหาก็เพราะต้องการหาพ่อและพี่ใหญ่กับพี่รองไม่ใช่เหรอ? แน่นอนว่าพ่อต้องกลับมาพร้อมกับพวกเรา"

เมื่อเห็นโม่หยวนเช่อยังคงยืนงงอยู่ พี่สามก็พูดต่อว่า "ยังยืนอึ้งอยู่ทำไมล่ะ? รีบไปบอกคนในบ้า

บทที่ 397 ไม่มีขาดสักคน

แปดปีก่อน โม่หานเยว่ยังอายุเพียงแปดขวบ ความทรงจำเดียวที่นางมีต่อบิดาคือภาพลักษณ์ที่สูงใหญ่และน่าเกรงขาม

ตอนนี้เมื่อได้เห็นบิดาอีกครั้ง นางแทบจำไม่ได้เลย

ทว่า ความผูกพันทางสายเลือดทำให้นางรู้สึกผูกพันกับชายชราที่อยู่ตรงหน้าอย่างอธิบายไม่ได้

สาวน้อยขี้อาย เมื่อเห็นมารดาร้อ