บทที่ 330 การวางคานบ้าน

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ชาวบ้านไม่รู้จักโม่หานเยว่มากนัก ตอนที่เธอมาถึงหมู่บ้านซีหลิงใหม่ๆ เธอมักจะอยู่กับพี่สะใภ้ สวมใส่เสื้อผ้าผ้าหยาบธรรมดาๆ ทำให้ไม่โดดเด่นเลย

หลังจากที่เธอตั้งรกรากที่นี่ เธอแทบไม่เคยออกจากบ้าน นอกจากช่วงนี้ที่ออกไปทำงานในแปลงยา เธอก็ระวังไม่ให้ผิวของเธอถูกแด

บทที่ 331 ขอแต่งงาน

ถึงแม้ว่า ฮูหยินเฒ่าโม่ จะรู้สึกได้ว่า เมิ่งหวยหนิง เป็นข้าราชการที่ซื่อสัตย์และครอบครัวของเขาก็ได้รับการกดดันจากจักรพรรดิซุ่นอู่ การที่เขาสามารถนำสินสอดทองหมั้นที่มีคุณภาพเช่นนี้มาได้ก็ถือว่าไม่ง่ายเลย คงได้รับความช่วยเหลือจากครอบครัวของเขา มิฉะนั้น ด้วยเงินเดือนของเมิ่งหวยหนิ

บทที่ 332 สินสอดทองหมั้น

ทันทีที่ฮูหยินเฒ่าโม่พูดจบ โม่หานเยว่ก็เดินเข้ามาพร้อมใบหน้าที่แดงระเรื่อ

“ท่านเจ้าหน้าที่เมิ่ง หานเยว่ขอร้องได้ไหม?”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนในห้องยกเว้นเหอจือหร่านต่างก็ตกใจ เพราะไม่เคยมีหญิงสาวคนใดที่จะแต่งงานแล้วออกมาขอร้องเอง

โม่หานเยว่ไม่มีทางเลือกอื่น คิดไปคิด