บทที่ 305 การรักษา

พี่สะใภ้สี่เป็นคนเดียวที่ยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่อยากจากไป

โม่จิ่วเย่รู้ว่าพี่สะใภ้สี่เป็นห่วงพี่สี่ เขาจึงไม่อยากพูดอะไรที่ทำให้เธอต้องไปจากที่นี่ เขาจึงตัดสินใจอุ้มพี่สี่ไปที่ห้องของเขาเอง

“พี่สะใภ้สี่ ข้าจะเป็นคนดูแลการรักษาพี่สี่เอง หรั่นหรั่นต้องการสมาธิในการรักษา ดังนั้นห้า

บทที่ 306 ถ้าจะไปก็ให้พวกเราไปด้วยกัน

พี่สะใภ้สี่จับมือเฮ่อจือหรั่นด้วยความตื่นเต้น “ดีจริงๆ น้องสะใภ้ ขอบคุณเจ้ากับน้องเก้ามากๆ”

เมื่อพูดจบ พี่สะใภ้สี่ก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่

เมื่อเห็นสามีของตน พี่สะใภ้สี่ก็รีบเข้าไปดูแลด้วยความเป็นห่วง

หลังจากนั้น เฮ่อจือหรั่นมอบยาฝรั่งที่บดเป็นผงแล้วหลายชนิดให้พ

บทที่ 307 ตอนนี้พระมารดาของข้ากำลังอยู่ในอันตรายมาก

เช้าวันรุ่งขึ้น พี่สามเพิ่งจะพาคนออกเดินทาง อ๋องหนานรุ่ยก็ได้ขับรถม้าที่ดูเรียบง่ายมาถึงเอง โดยไม่มีทหารติดตามเลยแม้แต่คนเดียว

สิ่งที่ดูสะดุดตาเพียงอย่างเดียวคือ มีกรงแขวนอยู่นอกห้องโดยสารของรถม้า ซึ่งในกรงนั้นมีนกพิราบสีขาวสะอาดอยู่ตัวหนึ่ง

เม