บทที่ 263 เรื่องราวของโม่ซิ่วเหยียน

เมื่อมั่นใจว่าเขาคือน้องเก้าอย่างไม่ต้องสงสัย โม่ซิ่วเหยียนก็ดื่มโจ๊กที่โม่จิ่วเย่ป้อนเข้าปากไป

ความอบอุ่นจากโจ๊กที่เข้าสู่กระเพาะ ทำให้น้ำตาของชายผู้แข็งแกร่งอย่างโม่ซิ่วเหยียนไหลออกมา

ลูกชายตระกูลโม่ล้วนเป็นคนกล้าหาญ โม่จิ่วเย่ไม่เคยเห็นพี่ชายร้องไห้เลยสักครั้ง

บทที่ 264 เข้าจวนรัชทายาท

ซุ่นจื่อเองก็เตรียมอาหารให้โม่ซิ่วเหยียน แต่ฝีมือการทำอาหารของซุ่นจื่อไม่ดีนัก อาหารที่ทำออกมาเพียงพอแค่ประทังชีวิตเท่านั้น

โม่ซิ่วเหยียนร่างกายอ่อนแอมาก ไม่มีความอยากอาหาร กินไปเพียงไม่กี่คำก็หยุด

พอดีตอนนั้นโม่จิ่วเย่กับเฮ่อจือหรั่นมาถึง พวกเขานำโจ๊กหอยเป๋าฮื้อและผักเคีย

บทที่ 265 ตบหน้าแผ่นดินต้าซุ่น

สาวใช้ตัดสินใจพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ก็คงต้องทำแบบนี้”

เมื่อสาวใช้ตอบตกลง เฮ่อจือหรั่นจึงรีบเข้าไปพยุงเธอ เดินไปยังตำหนักของพระชายารัชทายาทด้วยกัน

ไม่เหมือนกับที่พวกเขาคิดไว้ ตำหนักของพระชายารัชทายาทไม่ใช่ตำหนักที่ใหญ่ที่สุด ไม่เพียงแต่ไม่ใหญ่ที่สุด แต่ยังดูเก่าและอยู่ใ