บทที่ 262 ฉันจะพยายามรักษาพี่สี่ให้หาย

โม่จิ่วเย่ไม่ใช่ไม่เชื่อในฝีมือการแพทย์ของภรรยา แต่สภาพของพี่สี่นั้นพิเศษมาก ตอนนี้ที่สามารถพบเขายังมีชีวิตอยู่ก็ถือว่าเป็นโชคดีแล้ว

โม่จิ่วเย่ถึงกับคิดว่า ถ้าได้พาพี่สี่กลับบ้าน เขายอมเลี้ยงดูพี่สี่ไปตลอดชีวิต ขอเพียงพี่สี่ยังมีชีวิตอยู่ก็พอใจแล้ว

เฮ่อจือหร

บทที่ 263 เรื่องราวของโม่ซิ่วเหยียน

เมื่อมั่นใจว่าเขาคือน้องเก้าอย่างไม่ต้องสงสัย โม่ซิ่วเหยียนก็ดื่มโจ๊กที่โม่จิ่วเย่ป้อนเข้าปากไป

ความอบอุ่นจากโจ๊กที่เข้าสู่กระเพาะ ทำให้น้ำตาของชายผู้แข็งแกร่งอย่างโม่ซิ่วเหยียนไหลออกมา

ลูกชายตระกูลโม่ล้วนเป็นคนกล้าหาญ โม่จิ่วเย่ไม่เคยเห็นพี่ชายร้องไห้เลยสักครั้ง

บทที่ 264 เข้าจวนรัชทายาท

ซุ่นจื่อเองก็เตรียมอาหารให้โม่ซิ่วเหยียน แต่ฝีมือการทำอาหารของซุ่นจื่อไม่ดีนัก อาหารที่ทำออกมาเพียงพอแค่ประทังชีวิตเท่านั้น

โม่ซิ่วเหยียนร่างกายอ่อนแอมาก ไม่มีความอยากอาหาร กินไปเพียงไม่กี่คำก็หยุด

พอดีตอนนั้นโม่จิ่วเย่กับเฮ่อจือหรั่นมาถึง พวกเขานำโจ๊กหอยเป๋าฮื้อและผักเคีย