บทที่ 230 มั่นใจในตัวเองเกินไปแล้ว

เฮ่อจือหรั่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ถึงแม้ว่าฉันจะยอมช่วยหนานรุ่ยเพื่อถอนพิษให้แม่ของเขา ฉันก็จะไม่เปิดเผยตัวจริง"

โม่จิ่วเย่เห็นด้วย "ถูกต้องแล้ว"

เฮ่อจือหรั่นไม่อยากเปิดเผยตัวจริงก็ง่ายมาก เธอแค่ต้องซื้ออุปกรณ์บางอย่างแล้วแต่งหน้า รับรองว่าไม่มีใครจำเธอได้

"

บทที่ 231 ต้องให้พวกเขารู้จักรสชาติการถูกหลอก

เฮ่อจือหรั่นยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย “ข้าอยู่ที่นี่”

ชายชราตระกูลฉุยเห็นว่าคนที่ตอบกลับเป็นหญิงสาวอายุน้อย รู้สึกเหมือนถูกหลอก “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนตระกูลโม่ แต่เรื่องซื้อที่ดินใหญ่โตเช่นนี้ เจ้าตัดสินใจได้หรือ?”

เฮ่อจือหรั่นยิ้มเยาะในใจ แต่ก็ไม่อารมณ์จะมาต

บทที่ 232 ข้าจะรอท่านอ๋องหนานรุ่ยและพระสนมเต๋อที่นี่

เวลานี้แม้จะเป็นฤดูหนาว อากาศในภาคตะวันตกเฉียงเหนือหนาวเย็น แต่ยังไม่ถึงขั้นที่พื้นดินแข็งตัว การเปิดที่ดินรกร้างจึงไม่ใช่เรื่องยาก

เมื่อได้ยินว่ามีค่าจ้าง ชาวบ้านตระกูลเจ๋อและโจวที่ไม่ขี้เกียจต่างยินดีมาทำงานหาเงิน

ค่าจ้างไม่คิดตามวัน ทำมากได้มา