บทที่ 226 ฉันยังมีชีวิตอยู่นี่มันไม่ง่ายเลย

ก่อนออกเดินทาง หนานรุ่ยสั่งคำสั่งอย่างเคร่งขรึม "ท่านผู้ว่าฯเฟิง การเดินทางของข้าครั้งนี้ก็เพื่อการท่องเที่ยว ท่านจงทำเป็นว่าไม่เห็นข้าในวันนี้"

ท่านผู้ว่าฯเฟิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว "โปรดวางใจเถิดท่านอ๋อง"

หนานรุ่ยเหลือบมองท่านผู้ว่าฯเฟิงอีกครั้งเป็นการเตือ

บทที่ 227 ลูกพิษไม่ใช่สิ่งที่ท่านให้พี่ชายข้าหรือ?

โม่จิ่วเย่ได้ทราบจากเหล่าเจ้าหน้าที่ว่าโม่ชูฮั๋นได้ไปกับหนานรุ่ยทันที เขาจึงพาเฮ่อจือหรั่นตามไปด้วย

หนานรุ่ยสั่งองครักษ์ให้พาทั้งสองเข้าไปในห้อง

โม่จิ่วเย่มองด้วยสายตาที่เย็นชาและพูดอย่างหนักแน่น “คำนับท่านอ๋องหนานรุ่ย” แม้เขาจะพูดเช่นนั้น แต่กลับไ

บทที่ 228 ข้าหวังว่าโม่ชูฮั๋นจะกลับเมืองหลวงกับข้าได้

การที่โม่ชูฮั๋นหายตัวไปในขณะที่ถูกส่งไปตามล่าโม่จิ่วเย่ ทำให้การพบเขาที่นี่ไม่น่าแปลกใจเลย

เฮ่อจือหรั่นตรวจสอบคำพูดของหนานรุ่ยโดยใช้สติสัมปชัญญะเข้าสู่พื้นที่เก็บของเพื่อดูดูลูกพิษ

ขวดใส ทำให้มองเห็นลูกพิษภายในได้อย่างชัดเจน

ลูกพิษที่เคยเงียบสงบ