บทที่ 207 มันฝรั่งและมันเทศ

โดยเฉพาะหัวหน้าหมู่บ้านโจว เขาคำนวณราคาคร่าวๆ หลังจากเห็นสัตว์ล่าเหล่านั้นแล้ว

แค่แพะภูเขาตัวเดียวก็สามารถส่งไปขายในร้านอาหารในเมืองได้อย่างน้อยหนึ่งตำลึงเงิน

วันเดียวได้ขนาดนี้ก็เพียงพอให้พวกเขากินดื่มอย่างอิ่มหนำสำราญแล้ว แถมยังมีเหลืออีก

เซียะเทียนไห่และฟางชวนโจวก็อิ

บทที่ 208 คนโง่เงินหนา

อย่างไรก็ตาม ที่ดินเหล่านั้นปล่อยว่างอยู่ก็ไม่มีประโยชน์ ขายออกไปในราคาถูกยังดีกว่า

หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวเห็นดังนั้นก็กล่าวว่า “ครอบครัวจ้าวของพวกเรามีที่ดินรกร้างอยู่ 26 หมู่ที่นั่น ขายในราคา 1 ตำลึงต่อหมู่เช่นเดียวกัน”

โม่จิ่วเย่เหลือบมองเซี่ยเทียนไห่และฟางชวนโจว เพราะพวกเข

บทที่ 209 มื้ออาหารที่สนุกสนานระหว่างเจ้าบ้านกับแขก

โม่จิ่วเย่พยักหน้า “ดี เรื่องบ้านไม่ต้องรีบร้อน รอคดีของฉุยจบก่อนแล้วเราค่อยคุยรายละเอียดกัน”

เซี่ยเทียนไห่กับฟางชวนโจวเห็นครอบครัวโม่ซื้อที่ดินและบ้านมากมายระหว่างมื้ออาหาร ทั้งสองคนก็เริ่มกังวล

แต่พอคิดถึงบ้านเก่าๆที่เชิงเขา พวกเขาก็ไม่กล้าทำแบ