บทที่ 163 มาถึงแล้ว

ตอนที่โม่จิ่วเย่ถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวง เขารู้สึกผิดหวังและเสียใจที่ไม่มีใครมาส่ง ทั้งๆ ที่ครอบครัวโม่มีเพื่อนที่ดีบ้าง แต่นั่นเป็นเพราะพระราชาสั่งห้ามทั้งหมด โม่จิ่วเย่เข้าใจแล้วว่าเป็นเพราะพระราชา เขาไม่อยากติดใจกับอดีตอีกต่อไป ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการคือเดินทางไปซีเป่ยอย่างปล

บทที่ 164 การกระทำตามโอกาส

เผิงวั่งรู้จักนิสัยของโม่จิ่วเย่และเฮ่อจือหรั่น ทั้งสองคนถึงจะดูอัธยาศัยดีเมื่ออยู่กับคนอื่น แต่ก็เป็นเพราะไม่มีใครมารบกวน โดยเฉพาะเฮ่อจือหรั่น ตอนที่เธอตะโกนใส่โจวเหล่าปายังติดตาอยู่

เผิงวั่งที่เคยเป็นเจ้าหน้าที่คุมตัวผู้ต้องหามาหลายปี แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่มีความสัมพัน

บทที่ 165 พวกเจ้าจะเอายังไง?

เจ้าหน้าที่ไม่แสดงความอดทนกับหลิว:

“มีอะไรต้องพูด? หากอยากไปหมู่บ้านดีๆ ก็ต้องแสดงความจริงใจ”

หลิวหันไปมองครอบครัวตนเอง สามีทั้งสามคนเสียชีวิตระหว่างทาง เหลือเพียงผู้หญิงและเด็ก

หลิวสังเกตผู้ช่วยเมืองฉุยตอนเข้ามา เขามองทุกคนอย่างเกียจคร้าน แต่เธอสังเกตได้ว่าเขาสนใจผ