บทที่ 136 คนที่ควบคุมเรื่องทั้งหมดนี้คือผู้อื่น

โม่จิ่วเย่รู้ว่าคนทั้งสามคนนี้มีเงินติดตัวอยู่บ้าง เขาไม่อยากให้พวกเขาต้องนอนกลางแจ้งเหมือนตัวเอง จึงหาข้ออ้างขึ้นมา “พวกเจ้าไปเดินเล่นในเมือง และหาข้อมูลเกี่ยวกับแก๊งเกลือด้วย” “รับทราบ!” หลังจากตอบรับ เสียงพวกเขาก็หายไปในทันที เมื่อกลับมาที่เต็นท์

บทที่ 137 พวกเขาเป็นใคร

เฮ่อจือหรั่นและโม่จิ่วเย่เปลี่ยนเป็นชุดกลางคืนและออกจากเต็นท์ ไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน โม่จิ่วเย่โอบเอวเฮ่อจือหรั่นและใช้วิชาตัวเบาเดินสำรวจรอบๆ อย่างอิสระ เวลาผ่านไปนานพอสมควร สายตาของพวกเขาหยุดอยู่ที่เรือสำราญสว่างไสวกลางทะเลสาบ จากระยะไกล ยังได้ยินเสียงร้องเพลงและเต้นรำจาก

บทที่ 138 จิตใจของคนตระกูลโม่แข็งแกร่งเกินไป

นานเฮิงก้าวออกจากห้องโดยสารอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ชายมีเครายังคงนั่งตัวตรงอย่างสง่างามโดยไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย ลักษณะนี้คล้ายกับโม่ชูฮั๋นที่ถูกสะกด แต่ก็มีความแตกต่างกัน โม่ชูฮั๋นที่ถูกควบคุมโดยวิญญาณหุ่นเชิด แม้จะไม่มีสติแต่ก็ยังสามารถเคลื่อนไหวได้ ในขณะท